قانون کار
قانون کار جمهوری اسلامی ایران
قانون کار مصوب ۲۹ آبان ۱۳۶۹، مشتمل بر ۱۲ فصل و ۲۰۳ ماده و ۱۲۱ تبصره
قانون کار جمهوری اسلامی ایران، چارچوب اصلی تنظیم روابط کارگر و کارفرما و مقررات حاکم بر روابط کار در ایران است. این قانون در تاریخ ۲۹ آبان ۱۳۶۹ به تصویب نهایی مجمع تشخیص مصلحت نظام رسیده و مشتمل بر ۲۰۳ ماده و ۱۲۱ تبصره است.
مبحث اول — تعریف قرارداد کار و شرایط اساسی انعقاد آن
مبحث دوم — تعلیق قرارداد کار
مبحث سوم — خاتمه قرارداد کار
مبحث چهارم — جبران خسارت و مزایای پایان کار
مبحث اول — حقالسعی
مبحث دوم — مدت کار
مبحث سوم — تعطیلات و مرخصیها
مبحث چهارم — شرایط کار زنان
مبحث پنجم — شرایط کار نوجوانان
مبحث اول — کلیات
مبحث دوم — بازرسی کار
مبحث اول — کارآموز و مراکز کارآموزی
مبحث دوم — قرارداد کارآموزی
مبحث سوم — اشتغال و اتباع بیگانه
موضوعات مهم قانون کار
تعریف کارگر | تعریف کارفرما | قرارداد کار | مندرجات قرارداد | خاتمه قرارداد | اخراج کارگر | حقالسعی | حداقل مزد | مدت کار | اضافهکاری | تعطیلات | مرخصی | حفاظت فنی | بازرسی کار | اتباع بیگانه | بیمه کارگران | حل اختلاف | موارد خروج از شمول
راهنمای مطالعه قانون کار
برای مطالعه مفهومی قانون کار، ابتدا فصل اول و مفاهیم پایه مانند کارگر، کارفرما و کارگاه را مطالعه کنید. سپس فصل دوم برای شناخت قرارداد کار و آثار آن و فصل سوم برای حقالسعی، مزد، ساعات کار، تعطیلات و مرخصیها اهمیت ویژه دارد.
در ادامه، فصل چهارم و پنجم موضوعات ایمنی، بهداشت، آموزش و اشتغال را پوشش میدهند و فصلهای ششم تا دهم بیشتر به تشکلهای کارگری، مذاکرات دستهجمعی، خدمات رفاهی، مراجع حل اختلاف و شورای عالی کار مربوط هستند. فصل یازدهم و دوازدهم نیز برای شناخت ضمانت اجراها و مقررات متفرقه قانون اهمیت دارند.