قانون آیین دادرسی مدنی

قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب (در امور مدنی)

مصوب ۲۱ فروردین ۱۳۷۹ ـ مشتمل بر ۵۲۹ ماده

مصوب ۱۳۷۹/۰۱/۲۱

۵۲۹ ماده

لازم‌الاجرا

فصل اول — در صلاحیت دادگاه‌ها

مواد ۱۰ تا ۳۰

←

فصل اول — در صلاحیت ذاتی و نسبی دادگاه‌ها

مواد ۱۰ تا ۲۵

ماده ۱۰ صلاحیت دادگاه‌های عمومی و انقلاب در رسیدگی نخستین رسیدگی نخستین به دعاوی، حسب مورد در صلاحیت دادگاه‌های عمومی و انقلاب است، مگر در مواردی که قانون مرجع دیگری تعیین کرده باشد. ←

ماده ۱۱ صلاحیت بر مبنای اقامتگاه خوانده تعیین دادگاه صالح بر پایه اقامتگاه خوانده و در شرایط مقرر، محل سکونت موقت، محل وقوع مال غیرمنقول یا اقامتگاه خواهان. ←

ماده ۱۲ صلاحیت در دعاوی مربوط به اموال غیرمنقول رسیدگی به دعاوی مربوط به اموال غیرمنقول در دادگاه محل وقوع مال، طبق شرایط مقرر در ماده. ←

ماده ۱۳ صلاحیت در دعاوی بازرگانی و دعاوی ناشی از قرارداد تعیین دادگاه صالح در دعاوی مربوط به اموال منقول و دعاوی بازرگانی یا قراردادی بر اساس محل‌های مقرر در ماده. ←

ماده ۱۴ صلاحیت در درخواست تأمین دلیل درخواست تأمین دلیل در دادگاهی مطرح می‌شود که دلایل و امارات مورد درخواست در حوزه آن واقع است. ←

ماده ۱۵ دعاوی مربوط به اموال غیرمنقول خارج از کشور تعیین صلاحیت در دعاوی مربوط به اموال غیرمنقول واقع در خارج از کشور، مطابق شرایط مقرر در ماده. ←

ماده ۱۶ صلاحیت در دعاوی مربوط به ترکه تعیین دادگاه صالح در دعاوی مربوط به ترکه با توجه به وضعیت اقامتگاه و محل‌های مقرر قانونی. ←

ماده ۱۷ صلاحیت در دعاوی طاری دعاوی طاری در دادگاهی رسیدگی می‌شوند که دعوای اصلی در آن مطرح است، مشروط بر آنکه رسیدگی به دعوای طاری در صلاحیت ذاتی آن دادگاه باشد. ←

ماده ۱۸ تعریف دعوای مرتبط دعوایی که رسیدگی به آن در نتیجه دعوای دیگر مؤثر باشد، دعوای مرتبط محسوب می‌شود. ←

ماده ۱۹ توقف رسیدگی به علت وابستگی به دعوای دیگر در صورت وابستگی تصمیم دعوا به اثبات ادعایی که رسیدگی به آن در صلاحیت دادگاه دیگری است، مقررات توقف رسیدگی و پیگیری دعوای مرتبط اعمال می‌شود. ←

ماده ۲۰ صلاحیت در دعاوی راجع به ترکه متوفی تعیین دادگاه صالح برای دعاوی مربوط به ترکه، وصایا و دیون متوفی بر اساس مقررات ماده. ←

ماده ۲۱ صلاحیت در دعاوی مربوط به ورشکستگی تعیین دادگاه صالح برای دعاوی مربوط به ورشکستگی بر اساس مقررات ماده. ←

ماده ۲۲ صلاحیت در دعاوی مربوط به شرکت تعیین دادگاه صالح در دعاوی مربوط به اصل شرکت و اختلافات ناشی از آن، طبق مقررات ماده. ←

ماده ۲۳ صلاحیت در دعاوی ناشی از تعهدات شرکت تعیین صلاحیت در دعاوی ناشی از تعهدات شرکت با توجه به محل وقوع تعهد، محل تسلیم کالا یا محل پرداخت وجه و مقررات مربوط به شعب شرکت. ←

ماده ۲۴ صلاحیت در دعوای اعسار رسیدگی به دعوای اعسار در دادگاهی که صلاحیت رسیدگی نخستین به دعوای اصلی را دارد یا ابتدا به آن رسیدگی کرده است. ←

ماده ۲۵ صلاحیت در دعاوی مربوط به اسناد ثبت احوال تعیین دادگاه صالح در دعاوی مربوط به اسناد ثبت احوال در موارد مقرر در ماده، از جمله وضعیت اقامت خواهان در خارج از کشور. ←

فصل دوم — اختلاف در صلاحیت و ترتیب حل آن

مواد ۲۶ تا ۳۰

ماده ۲۶ تشخیص صلاحیت یا عدم صلاحیت دادگاه تشخیص صلاحیت یا عدم صلاحیت با همان دادگاه است و مناط صلاحیت اصولاً تاریخ تقدیم دادخواست خواهد بود. ←

ماده ۲۷ حل اختلاف صلاحیت میان دادگاه‌ها نحوه ارسال پرونده پس از صدور قرار عدم صلاحیت و تعیین مرجع حل اختلاف با توجه به حوزه‌های قضایی و استان‌ها. ←

ماده ۲۸ اختلاف صلاحیت میان مراجع قضایی و غیرقضایی حل اختلاف‌های مقرر میان دادگاه‌های عمومی، نظامی، انقلاب و مراجع غیرقضایی در دیوان عالی کشور. ←

ماده ۲۹ رسیدگی خارج از نوبت به قرارهای عدم صلاحیت رسیدگی به قرارهای عدم صلاحیت در دادگاه تجدیدنظر استان و دیوان عالی کشور خارج از نوبت انجام می‌شود. ←

ماده ۳۰ لازم‌الاتباع بودن نظر مرجع عالی در اختلاف صلاحیت نظر مرجع عالی در اختلاف صلاحیت میان دیوان عالی کشور، دادگاه تجدیدنظر استان و دادگاه بدوی لازم‌الاتباع است. ←