قانون اساسی
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۵۸ با اصلاحات و تغییرات ۱۳۶۸، مشتمل بر ۱۴ فصل و ۱۷۷ اصل
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، چارچوب بنیادین نظام حقوقی و ساختارهای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و قضایی کشور را تعیین می‌کند و اصول مربوط به حقوق ملت، قوای حاکم، رهبری، نهادهای قانون‌گذاری و اجرایی و قضایی، شوراها، سیاست خارجی، رسانه ملی، شورای عالی امنیت ملی و شیوه بازنگری قانون اساسی را دربر می‌گیرد.
مبحث اول ـ مجلس شورای اسلامی
مبحث دوم ـ اختیارات و صلاحیت مجلس شورای اسلامی
شورای نگهبان و نظارت بر قانون‌گذاری
مبحث اول ـ ریاست جمهوری و وزرا
مبحث دوم ـ ارتش و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
موضوعات مهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
موازین اسلامی قوانین | آرای عمومی | تساوی حقوق | حقوق و حیثیت اشخاص | آزادی عقیده | آزادی مطبوعات | آزادی اجتماعات | حق دادخواهی | حق داشتن وکیل | نظام اقتصادی | حاکمیت ملت | قوای حاکم | صلاحیت قانون‌گذاری مجلس | شکایت از طرز کار قوا | نظارت بر انتخابات | تعیین رهبر | اختیارات رهبری | ریاست جمهوری | قوه قضائیه | ابطال مقررات دولتی | دیوان عدالت اداری | شورای عالی امنیت ملی | بازنگری قانون اساسی
راهنمای مطالعه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
برای مطالعه ساختاری قانون اساسی، ابتدا فصل اول و اصول کلی را مطالعه کنید. سپس فصل دوم و سوم، چارچوب هویتی و حقوق ملت را مشخص می‌کنند و فصل چهارم به اقتصاد و امور مالی می‌پردازد.
در ادامه، فصل پنجم جایگاه حاکمیت ملت و قوای حاکم را بیان می‌کند و فصل‌های ششم تا نهم ساختار قوه مقننه، شوراها، رهبری و قوه مجریه را تنظیم می‌کنند. فصل‌های دهم و یازدهم نیز به سیاست خارجی و قوه قضائیه اختصاص دارند.
در پایان، فصل دوازدهم تا چهاردهم به صدا و سیما، شورای عالی امنیت ملی و شیوه بازنگری در قانون اساسی اختصاص یافته‌اند.