پرش به محتوا

قانون دیوان عدالت اداری

از ویکی داد
نسخهٔ تاریخ ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۴۳ توسط Rasool (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «{{#seo: |title=قانون دیوان عدالت اداری - متن کامل، بخش‌ها و مواد |title_mode=replace |description=متن کامل قانون دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۰ با آخرین اصلاحات و الحاقات ۱۴۰۲، مشتمل بر ۵ بخش و ۱۲۴ ماده و ۳۹ تبصره، با دسترسی سریع به بخش‌ها، مباحث و متن هر ماده. }} <div clas...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)


قوانین و مقررات

←

قانون دیوان عدالت اداری

قانون دیوان عدالت اداری

قانون دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۰ با آخرین اصلاحات و الحاقات ۱۴۰۲، مشتمل بر ۵ بخش، ۱۲۴ ماده و ۳۹ تبصره

مصوب ۲۲/۰۹/۱۳۹۰

۱۲۴ ماده

معتبر


قانون دیوان عدالت اداری، چارچوب تشکیلات، صلاحیت و آیین رسیدگی دیوان عدالت اداری را تعیین می‌کند و مقررات مربوط به رسیدگی به شکایات و اعتراضات اشخاص نسبت به تصمیمات و اقدامات اداری، رسیدگی به مصوبات و مقررات در هیأت عمومی، اعاده دادرسی، اجرای احکام و حمایت از حقوق عمومی را دربر می‌گیرد.

این قانون در اجرای اصل یکصد و هفتاد و سوم قانون اساسی و با اصلاحات و الحاقات بعدی، از جمله اصلاحات مصوب ۱۰/۰۲/۱۴۰۲، مبنای اصلی دادرسی اداری در دیوان عدالت اداری است.




فصل اول ـ صلاحیت


فصل دوم ـ ترتیب رسیدگی

مبحث اول ـ رسیدگی در شعب بدوی


مبحث دوم ـ رسیدگی در شعب تجدیدنظر


مبحث سوم ـ رسیدگی در هیأت عمومی





موضوعات مهم قانون دیوان عدالت اداری


راهنمای مطالعه قانون دیوان عدالت اداری

برای مطالعه مفهومی قانون دیوان عدالت اداری، ابتدا بخش اول و ساختار تشکیلاتی دیوان را بررسی کنید. در این بخش، جایگاه شعب بدوی و تجدیدنظر، هیأت عمومی، هیأت‌های تخصصی، رئیس دیوان و واحد اجرای احکام مشخص می‌شود.

در ادامه، مواد ۱۰ تا ۱۵ مبنای شناخت صلاحیت دیوان و حدود اختیارات شعب و هیأت عمومی است. پس از آن، مواد ۱۶ تا ۷۹ فرآیند دادرسی را از تقدیم دادخواست و رسیدگی در شعب بدوی تا تجدیدنظر و رسیدگی مجدد به آرای قطعی دنبال می‌کنند.

مواد ۸۰ تا ۹۷ برای شناخت سازوکار رسیدگی هیأت عمومی اهمیت ویژه دارند؛ به‌خصوص مقررات مربوط به ابطال مصوبات، هیأت‌های تخصصی، آرای وحدت رویه، آرای ایجاد رویه و آثار آرای هیأت عمومی.

در مرحله بعد، مواد ۹۸ تا ۱۰۶ مقررات اعاده دادرسی را بیان می‌کنند و مواد ۱۰۷ تا ۱۱۹ به اجرای احکام دیوان، اجرای آرای هیأت عمومی، استنکاف و ضمانت اجراهای آن اختصاص دارند.

در پایان، مواد ۱۲۰ تا ۱۲۴ مقررات مربوط به حمایت از حقوق عامه، حقوق عمومی و بیت‌المال، موارد سکوت قانون، بودجه دیوان و لغو قوانین سابق را تکمیل می‌کنند.