پرش به محتوا

ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری

از ویکی داد
نسخهٔ تاریخ ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۵ توسط Rasool (بحث | مشارکت‌ها)


ماده

۵

● معتبر

دستگاه اجرایی: کلیه وزارتخانه‌ها، مؤسسات دولتی، مؤسسات یا نهادهای عمومی غیردولتی، شرکت‌های دولتی و کلیه دستگاه‌هایی که شمول قانون بر آنها مستلزم ذکر و یا تصریح نام است از قبیل شرکت ملی نفت ایران، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، بانک مرکزی، بانک‌ها و بیمه‌های دولتی، دستگاه اجرایی نامیده می‌شوند.

مفاهیم کلیدی ماده ۵

دستگاه اجرایی
عنوان عامی که ماده ۵ برای مجموعه اشخاص و واحدهای مشمول این ماده به کار می‌برد.

وزارتخانه
یکی از گروه‌های صریحاً مشمول عنوان دستگاه اجرایی در ماده ۵.

مؤسسه دولتی
یکی از واحدهای سازمانی مشمول عنوان دستگاه اجرایی.

مؤسسه یا نهاد عمومی غیردولتی
یکی از گروه‌های ذکرشده در تعریف دستگاه اجرایی ماده ۵.

شرکت دولتی
شرکتی که مطابق معیارهای ماده ۴ در زمره شرکت‌های دولتی قرار می‌گیرد.

ذکر یا تصریح نام
مبنای شمول برخی دستگاه‌ها که قانون درباره آنها نیازمند ذکر یا تصریح نام است.

دستگاه‌های خاص
دستگاه‌هایی مانند شرکت ملی نفت ایران و بانک مرکزی که در متن ماده نمونه‌وار ذکر شده‌اند.

دامنه شمول قانون
مجموعه اشخاص و دستگاه‌هایی که بر اساس ماده ۵ دستگاه اجرایی نامیده می‌شوند.


وضعیت: معتبر

تاریخ تصویب: 1386-07-08



سابقه تقنینی

هیچ نتیجه




مطابق ماده ۵، کدام گزینه تعریف «دستگاه اجرایی» را به‌درستی بیان می‌کند؟

(تألیفی ـ مفهومی و مستند به متن قانون)


  • الف) فقط وزارتخانه‌ها و مؤسسات دولتی
  • ب) وزارتخانه‌ها، مؤسسات دولتی، مؤسسات یا نهادهای عمومی غیردولتی، شرکت‌های دولتی و دستگاه‌های مستلزم ذکر یا تصریح نام
  • ج) فقط شرکت‌های دولتی و بانک‌های دولتی
  • د) کلیه اشخاص حقوقی خصوصی دریافت‌کننده بودجه عمومی





کدام‌یک از موارد زیر صراحتاً در ماده ۵ به عنوان نمونه‌ای از دستگاه‌هایی که شمول قانون درباره آنها مستلزم ذکر یا تصریح نام است ذکر شده است؟

(تألیفی ـ مستند)


  • الف) شرکت ملی نفت ایران
  • ب) همه شرکت‌های خصوصی پیمانکار
  • ج) همه مؤسسات خیریه
  • د) همه اشخاص حقیقی طرف قرارداد دولت





رابطه ماده ۴ و ماده ۵ در خصوص شرکت‌های دولتی کدام است؟

(تألیفی ـ تطبیقی و مستند)


  • الف) ماده ۴ شرکت دولتی را از دستگاه اجرایی خارج می‌کند.
  • ب) ماده ۴ فقط شرکت‌های خصوصی را تعریف می‌کند.
  • ج) شرکت‌های دولتی موضوع ماده ۴ در ماده ۵ از مصادیق دستگاه اجرایی شمرده شده‌اند.
  • د) ماده ۵ هیچ اشاره‌ای به شرکت‌های دولتی ندارد.





در ماده ۵، دستگاه‌هایی که شمول قانون درباره آنها مستلزم ذکر یا تصریح نام است چه وضعیتی دارند؟

(تألیفی ـ مفهومی)


  • الف) از شمول عنوان دستگاه اجرایی خارج هستند.
  • ب) فقط در صورت خصوصی بودن دستگاه اجرایی محسوب می‌شوند.
  • ج) فقط در صورت تصویب شورای عالی اداری دستگاه اجرایی هستند.
  • د) در صورت شمول این معیار، دستگاه اجرایی نامیده می‌شوند.





کدام گزینه درباره مؤسسات یا نهادهای عمومی غیردولتی مطابق ماده ۵ صحیح است؟

(تألیفی ـ تطبیقی و مستند)


  • الف) این مؤسسات یا نهادها در متن ماده ۵ در شمار دستگاه‌های اجرایی آمده‌اند.
  • ب) این مؤسسات همیشه شرکت دولتی محسوب می‌شوند.
  • ج) این مؤسسات در ماده ۵ از دستگاه‌های اجرایی استثنا شده‌اند.
  • د) فقط در صورت مالکیت بیش از پنجاه درصد دولت دستگاه اجرایی هستند.





کدام مجموعه مطابق متن ماده ۵ در شمار نمونه‌های ذکرشده برای دستگاه‌های مستلزم ذکر یا تصریح نام قرار دارد؟

(تألیفی ـ مستند)


  • الف) شهرداری‌ها، دهیاری‌ها و کلیه شرکت‌های خصوصی
  • ب) فقط وزارتخانه‌ها و استانداری‌ها
  • ج) شرکت ملی نفت ایران، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران و بانک مرکزی
  • د) فقط بانک‌ها و بیمه‌های خصوصی





شرح و توضیح ماده

تعریف قانونی دستگاه اجرایی


خلاصه مطلب

ماده ۵ «دستگاه اجرایی» را عنوانی عام برای مجموعه‌ای از واحدها و اشخاص حقوقی مشخص می‌داند: وزارتخانه‌ها، مؤسسات دولتی، مؤسسات یا نهادهای عمومی غیردولتی، شرکت‌های دولتی و دستگاه‌هایی که شمول قانون درباره آنها مستلزم ذکر یا تصریح نام است. قانون برای گروه اخیر نمونه‌هایی مانند شرکت ملی نفت ایران، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، بانک مرکزی، بانک‌ها و بیمه‌های دولتی را ذکر کرده است.[۱]

این ماده در عمل یعنی چه؟

ماده ۵ در ادامه تعاریف فصل اول قانون مدیریت خدمات کشوری، یک عنوان جامع برای شناسایی دامنه اصلی دستگاه‌هایی ارائه می‌کند که در ساختار قانون «دستگاه اجرایی» نامیده می‌شوند.[۱]

در این ماده، برخلاف ماده ۴ که «شرکت دولتی» را با معیارهای خاص تعریف می‌کند، تمرکز بر تعیین دامنه اشخاص و واحدهایی است که عنوان دستگاه اجرایی درباره آنها به کار می‌رود.[۲]

نخستین گروه، وزارتخانه‌ها هستند. وزارتخانه‌ها از مهم‌ترین واحدهای اداری دولت محسوب می‌شوند و ماده ۵ بدون قید اضافی آنها را در شمار دستگاه‌های اجرایی قرار می‌دهد.[۱]

گروه دوم، مؤسسات دولتی هستند. این عنوان در ماده ۲ تعریف شده و در ماده ۵ به عنوان یکی از گروه‌های دستگاه اجرایی وارد شده است.[۳]

گروه سوم، مؤسسات یا نهادهای عمومی غیردولتی هستند. نکته مهم این است که قرار گرفتن این مؤسسات و نهادها در دامنه عنوان «دستگاه اجرایی» ماده ۵ به معنای تبدیل ماهیت آنها به «مؤسسه دولتی» یا «شرکت دولتی» نیست؛ بلکه قانونگذار در ماده ۵ آنها را در دامنه عنوان دستگاه اجرایی قرار داده است.[۴]

گروه چهارم، شرکت‌های دولتی هستند. ماده ۴ معیارهای شناسایی شرکت دولتی را مقرر کرده و ماده ۵ این شرکت‌ها را صراحتاً در شمار دستگاه‌های اجرایی قرار می‌دهد.[۵]

گروه پنجم، «کلیه دستگاه‌هایی» هستند که شمول قانون درباره آنها مستلزم ذکر یا تصریح نام است. این قسمت از ماده اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا قانونگذار برای نشان دادن نحوه اعمال آن، چند نمونه مشخص را نیز ذکر کرده است.[۱]

از جمله این نمونه‌ها شرکت ملی نفت ایران، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران و بانک مرکزی هستند. همچنین بانک‌ها و بیمه‌های دولتی در ادامه همین عبارت مورد اشاره قرار گرفته‌اند.[۱]

بنابراین ماده ۵ یک تعریف صرفاً اسمی و محدود به چند دستگاه معین نیست؛ بلکه علاوه بر گروه‌های اصلی، یک سازوکار شمول برای دستگاه‌هایی نیز در نظر می‌گیرد که قانون درباره آنها نیازمند ذکر یا تصریح نام است.[۱]

ارتباط ماده ۵ با مواد ۲، ۳ و ۴ بسیار مهم است. ماده ۲ «مؤسسه دولتی»، ماده ۳ «مؤسسه یا نهاد عمومی غیردولتی» و ماده ۴ «شرکت دولتی» را تعریف می‌کنند و ماده ۵ آنها را در قالب عنوان عام «دستگاه اجرایی» کنار یکدیگر قرار می‌دهد.[۲]

این ساختار نشان می‌دهد که «دستگاه اجرایی» در قانون مدیریت خدمات کشوری لزوماً مترادف «واحد دولتی» یا «شرکت دولتی» نیست؛ بلکه عنوانی قانونی برای گروه‌های مختلفی از اشخاص و واحدهای مذکور در ماده ۵ است.

در نظریه مشورتی شماره 7/1402/1064 مورخ ۱۴۰۲/۱۱/۲۸، اداره کل حقوقی قوه قضائیه ضمن استناد به ماده ۵، میان «دستگاه اجرایی» و «شرکت دولتی» در موضوع پرداخت محکوم‌به تفکیک کرده و توضیح داده است که اطلاق عنوان دستگاه‌های اجرایی در آن مقرره خاص، در مورد شرکت‌های دولتی منصرف است.[۶] این نظریه اهمیت توجه به مقرره خاص و عدم تسری خودکار تمام آثار یک عنوان به همه مصادیق آن را نشان می‌دهد.

همچنین در نظریه مشورتی شماره 7/1403/707 مورخ ۱۴۰۳/۱۱/۲۹، اداره کل حقوقی قوه قضائیه در بررسی وضعیت شرکت‌های آب و فاضلاب و شرکت‌های توزیع نیروی برق استانی، ماده ۵ را در کنار ماده ۴ مورد استناد قرار داده و تشخیص «دستگاه اجرایی» بودن را به تحقق شرایط قانونی مربوط به دولتی بودن شرکت مرتبط دانسته است.[۷]

این نظریه نشان می‌دهد که در مواردی که یک شرکت یا شخص حقوقی در مرز میان عناوین دولتی و غیردولتی قرار دارد، صرف استفاده از عنوان «شرکت» یا ارتباط سازمانی با یک دستگاه دولتی برای احراز شمول ماده ۵ کافی نیست و باید معیارهای قانونی مربوط به همان شخص حقوقی بررسی شود.[۷]

در رأی شماره ۱۰۶۲ تا ۱۰۶۴ مورخ ۱۳۹۸/۰۵/۲۲ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری نیز ماده ۵ در ارتباط با یک شرکت دولتی و آثار اجرای ماده ۲۱ قانون مدیریت خدمات کشوری مورد استناد قرار گرفته است. در آن پرونده، دیوان شرکت دولتی را در زمان دولتی بودن، مشمول عنوان دستگاه اجرایی ماده ۵ دانسته و آثار واگذاری بعدی به بخش خصوصی را جداگانه بررسی کرده است.[۸]

از این منظر، ماده ۵ را باید یکی از مواد پایه برای تعیین دامنه اشخاص مشمول بسیاری از احکام قانون مدیریت خدمات کشوری دانست؛ اما در هر حکم خاص، علاوه بر ماده ۵ باید مقرره موضوعی و استثناها و شرایط اختصاصی همان حکم نیز بررسی شود.[۶]

نکات مهم

۱. دستگاه اجرایی یک عنوان قانونی در ماده ۵ است و با «وزارتخانه» یا «شرکت دولتی» مترادف نیست.

۲. وزارتخانه‌ها مستقیماً در فهرست ماده ۵ قرار دارند.

۳. مؤسسات دولتی از مصادیق صریح دستگاه اجرایی هستند.

۴. مؤسسات یا نهادهای عمومی غیردولتی نیز در متن ماده ۵ در شمار دستگاه‌های اجرایی آمده‌اند.

۵. شرکت‌های دولتی موضوع ماده ۴، در ماده ۵ از مصادیق دستگاه اجرایی محسوب شده‌اند.

۶. دستگاه‌هایی که شمول قانون درباره آنها مستلزم ذکر یا تصریح نام است نیز در تعریف ماده ۵ وارد شده‌اند.

۷. شرکت ملی نفت ایران، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، بانک مرکزی، بانک‌ها و بیمه‌های دولتی از نمونه‌های صریح متن ماده هستند.

۸. عنوان دستگاه اجرایی در ماده ۵، ماهیت حقوقی هر یک از گروه‌های مذکور را به عنوان دیگری تبدیل نمی‌کند.

۹. برای تشخیص شرکت دولتی باید به معیارهای ماده ۴ مراجعه کرد.

۱۰. برای تشخیص مؤسسه دولتی باید تعریف ماده ۲ نیز بررسی شود.

۱۱. برای تشخیص مؤسسه یا نهاد عمومی غیردولتی باید معیارهای ماده ۳ نیز مورد توجه قرار گیرد.

۱۲. شمول یک شخص حقوقی تحت عنوان دستگاه اجرایی در هر حکم خاص باید با متن همان حکم و مقررات اختصاصی آن نیز تطبیق داده شود.

مثال کاربردی

وزارتخانه‌ای که در ساختار دولت فعالیت می‌کند، به موجب قسمت نخست ماده ۵ دستگاه اجرایی محسوب می‌شود.[۱]

یک مؤسسه دولتی که شرایط ماده ۲ را دارد نیز به دلیل تصریح ماده ۵ در شمار دستگاه‌های اجرایی قرار می‌گیرد.[۳]

یک شرکت دولتی که معیارهای ماده ۴ را داراست، از حیث عنوان قانونی در ماده ۵ نیز دستگاه اجرایی محسوب می‌شود.[۵]

در مورد دستگاهی که قانون شمول خود را منوط به ذکر یا تصریح نام کرده است، باید مقرره‌ای که آن دستگاه را مشمول قانون کرده است نیز بررسی شود. خود ماده ۵ شرکت ملی نفت ایران، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران و بانک مرکزی را به عنوان نمونه ذکر کرده است.[۱]

در خصوص شرکت‌های آب و فاضلاب و شرکت‌های توزیع نیروی برق استانی، نظریه مشورتی شماره 7/1403/707 بر ضرورت بررسی وضعیت قانونی و نصاب مالکیت شرکت برای تشخیص دولتی یا غیردولتی بودن و در نتیجه شمول عنوان دستگاه اجرایی تأکید کرده است.[۷]

توجه

در تحلیل ماده ۵، ابتدا باید نوع شخص یا واحد حقوقی مشخص شود؛ سپس بررسی شود که آیا در یکی از گروه‌های صریح ماده قرار می‌گیرد یا شمول قانون درباره آن مستلزم ذکر یا تصریح نام است.

همچنین میان «دستگاه اجرایی» به عنوان عنوان عام ماده ۵ و «شرکت دولتی»، «مؤسسه دولتی» یا «مؤسسه یا نهاد عمومی غیردولتی» به عنوان عناوین خاص مواد ۲ تا ۴ تفاوت گذاشته شود.

نکته مهم دیگر آن است که شمول یک دستگاه در عنوان ماده ۵، لزوماً به معنای شمول خودکار آن در تمام احکام قانون مدیریت خدمات کشوری نیست؛ در هر مورد باید مقرره خاص، استثناها و شرایط همان حکم نیز بررسی شود.

تحلیل حقوقی و تفسیری

۱. جایگاه ماده ۵ در فصل تعاریف

ماده ۵ پس از تعریف وزارتخانه، مؤسسه دولتی، مؤسسه یا نهاد عمومی غیردولتی و شرکت دولتی، عنوان جامع «دستگاه اجرایی» را برای مجموعه گروه‌های مقرر در قانون تعیین می‌کند.

۲. رابطه ماده ۵ با ماده ۴

ماده ۴ معیارهای شرکت دولتی را مشخص می‌کند و ماده ۵ شرکت‌های دولتی را در شمار دستگاه‌های اجرایی قرار می‌دهد. بنابراین دو ماده از نظر تعریف و اثرگذاری مکمل یکدیگرند.[۵]

۳. رابطه ماده ۵ با ماده ۲

مؤسسه دولتی ابتدا باید بر اساس معیارهای ماده ۲ شناسایی شود؛ سپس ماده ۵ آن را در شمار دستگاه‌های اجرایی قرار می‌دهد.[۳]

۴. رابطه ماده ۵ با ماده ۳

مؤسسات یا نهادهای عمومی غیردولتی نیز در متن ماده ۵ در شمار دستگاه‌های اجرایی آمده‌اند؛ بنابراین عنوان «دستگاه اجرایی» الزاماً به معنای دولتی بودن مالکیت یا شخصیت حقوقی نیست.[۴]

۵. دستگاه‌های مستلزم ذکر یا تصریح نام

قسمت پایانی تعریف، گروهی از دستگاه‌ها را دربرمی‌گیرد که شمول قانون درباره آنها نیازمند ذکر یا تصریح نام است. قانون برای این گروه چند نمونه مشخص ارائه کرده است.[۱]

۶. نمونه‌های صریح ماده

شرکت ملی نفت ایران، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، بانک مرکزی، بانک‌ها و بیمه‌های دولتی از نمونه‌های ذکرشده در متن ماده هستند.[۱]

۷. عنوان عام و عناوین خاص

«دستگاه اجرایی» عنوان عام ماده ۵ است؛ اما «وزارتخانه»، «مؤسسه دولتی»، «مؤسسه یا نهاد عمومی غیردولتی» و «شرکت دولتی» عناوین خاصی هستند که هرکدام معیار و مبنای حقوقی خود را دارند.

۸. حدود تسری آثار ماده ۵

صرف قرار گرفتن یک شخص یا واحد در دامنه ماده ۵ به این معنا نیست که تمام احکام قانون بدون بررسی مقرره خاص درباره آن اجرا شود. نظریه مشورتی 7/1402/1064 نمونه‌ای از تفکیک میان عنوان عام دستگاه اجرایی و حکم خاص مربوط به شرکت‌های دولتی است.[۶]

۹. تشخیص وضعیت شرکت‌های مرزی

در مورد شرکت‌هایی که وضعیت دولتی یا غیردولتی آنها محل بحث است، ابتدا معیارهای ماده ۴ و قوانین خاص تأسیس و مالکیت شرکت باید بررسی شود و سپس شمول ماده ۵ تعیین گردد.[۷]

۱۰. اثر واگذاری شرکت دولتی

در رأی شماره ۱۰۶۲ تا ۱۰۶۴ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، وضعیت یک شرکت دولتی و آثار واگذاری آن به بخش خصوصی در ارتباط با ماده ۵ و ماده ۲۱ قانون مدیریت خدمات کشوری بررسی شده است.[۸]

مبانی و فلسفه حکم

هدف اصلی ماده ۵، ایجاد یک چارچوب قانونی برای شناسایی دامنه دستگاه‌هایی است که در قانون مدیریت خدمات کشوری تحت عنوان «دستگاه اجرایی» مورد خطاب قرار می‌گیرند.

این ماده با جمع کردن گروه‌های متفاوت در یک عنوان قانونی، امکان استفاده هماهنگ از اصطلاح «دستگاه اجرایی» را در مواد بعدی قانون فراهم می‌کند.

در عین حال، قانونگذار با ذکر گروه‌های مختلف، تفاوت میان ماهیت حقوقی آنها را از بین نبرده است؛ بلکه تنها آنها را برای مقاصد مقرر در قانون در دامنه یک عنوان مشترک قرار داده است.

وجود عبارت «مستلزم ذکر یا تصریح نام» نیز نشان می‌دهد که قانونگذار در خصوص برخی دستگاه‌ها، شمول قوانین را به تصریح قانونی وابسته کرده است.

پیشینه تقنینی ماده ۵

۱. قوانین مالی و اداری پیشین
در قوانین مالی، اداری و استخدامی پیش از قانون مدیریت خدمات کشوری نیز برای تعیین دامنه شمول مقررات، از عناوین مختلفی مانند وزارتخانه، مؤسسه دولتی و شرکت دولتی استفاده شده است.

۲. قانون مدیریت خدمات کشوری ـ ۱۳۸۶
ماده ۵ در فصل اول قانون، عنوان «دستگاه اجرایی» را پس از تعریف عناوین پایه مواد ۱ تا ۴ مشخص کرده است.[۱]

۳. کاربرد مستمر در مقررات بعدی
مقررات استخدامی، مالی، اداری و اجرایی متعدد بعدی، دستگاه‌های موضوع ماده ۵ را به عنوان دامنه شمول خود مورد اشاره قرار داده‌اند.[۹]

۴. دائمی شدن قانون ـ ۱۳۹۷
قانون مدیریت خدمات کشوری که در ابتدا به‌صورت آزمایشی تصویب شده بود، در سال ۱۳۹۷ دائمی شد.

مبانی و مستندات قانونی

مصادیق عملی و سوابق اجرایی

  1. وزارتخانه: هر وزارتخانه در زمره دستگاه‌های اجرایی موضوع ماده ۵ قرار دارد.[۱]
  2. مؤسسه دولتی: مؤسسه‌ای که شرایط قانونی ماده ۲ را داراست، در ماده ۵ نیز از مصادیق دستگاه اجرایی است.[۳]
  3. مؤسسه یا نهاد عمومی غیردولتی: این گروه نیز در متن ماده ۵ صراحتاً در شمار دستگاه‌های اجرایی قرار گرفته است.[۴]
  4. شرکت دولتی: شرکت دولتی موضوع ماده ۴ از مصادیق دستگاه اجرایی موضوع ماده ۵ است.[۵]
  5. دستگاه مستلزم ذکر یا تصریح نام: شرکت ملی نفت ایران، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، بانک مرکزی، بانک‌ها و بیمه‌های دولتی نمونه‌های صریح متن ماده هستند.[۱]
  6. شرکت‌های مورد اختلاف از حیث دولتی بودن: در مورد شرکت‌های آب و فاضلاب و شرکت‌های توزیع برق استانی، نظریه 7/1403/707 تشخیص وضعیت شرکت و میزان مالکیت دولتی را در تعیین شمول ماده ۵ مؤثر دانسته است.[۷]

آرای قضایی مرتبط

نظریات مشورتی و دیدگاه‌های حقوقی

ارجاعات و پاورقی

[۱] ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری — شناسنامه قانون.

[۲] ارتباط مواد ۲ تا ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری — شناسنامه قانون.

[۳] ماده ۲ قانون مدیریت خدمات کشوری — شناسنامه قانون.

[۴] ماده ۳ قانون مدیریت خدمات کشوری — شناسنامه قانون.

[۵] ماده ۴ قانون مدیریت خدمات کشوری — شناسنامه قانون.

[۶] نظریه مشورتی شماره 7/1402/1064 مورخ ۱۴۰۲/۱۱/۲۸ — متن کامل نظریه.

[۷] نظریه مشورتی شماره 7/1403/707 مورخ ۱۴۰۳/۱۱/۲۹ — متن کامل نظریه.

[۸] رأی شماره ۱۰۶۲ تا ۱۰۶۴ مورخ ۱۳۹۸/۰۵/۲۲ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری — متن رأی.

[۹] کاربردهای اجرایی عنوان دستگاه‌های موضوع ماده ۵ در مقررات اداری و استخدامی — مجموعه مقررات شناسنامه قانون.

[۱۰] رأی وحدت رویه شماره ۲۱۵۷ مورخ ۱۴۰۰/۰۷/۲۷ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری — متن رأی.

مواد مرتبط